خط مشی دسترسیدرباره ما
ثبت نامثبت نام
راهنماراهنما
فارسی
ورودورود
صفحه اصلیصفحه اصلی
جستجوی مدارک
تمام متن
منابع دیجیتالی
رکورد قبلیرکورد بعدی
اطلاعات رکورد کتابشناسی : TF
زبان متن نوشتاري يا گفتاري و مانند آن : فارسی
شماره شناسایی : 55329
شماره مدرک : ۳۹۲۳پ
محل و شناسه بازیابی : QV
نام شخص به منزله سر شناسه - (مسئوليت معنوي درجه اول ) : ‏سلطانی‏ ، یاسمن
عنوان و نام پديدآور : بررسي امکان تهيه ی نانو ساختار¬هاي خود امولسيون¬شونده با استفاده از فناوری کمپلکس هيدروفوب جهت دارورساني خوراكي هپارين/ پژوهش و نگارش: یاسمن سلطانی ؛ استادان راهنما: رضا محجوب ، فرید عابدین درکوش
وضعيت نشر و پخش و غيره : همدان: دانشگاه علوم پزشکی، دانشکده داروسازي، دكتراي حرفه اي داروسازي.، ۱۳۹۵
مشخصات ظاهري : ۱۸۰ص.: مصور، نمودار، جدول
يادداشتهاي مربوط به پايان نامه ها : ،دکترای حرفه ای،داروسازی
يادداشتهاي مربوط به خلاصه يا چکيده : مقدمه: هپارین یک داروی ضد انعقاد موثر و پرکاربرد است و از آنجا که یک ماکرو مولکول هیدروفیل با وزن مولکولی و چگالی بار منفی بالا می باشد، در صورت مصرف خوراکی جذب نمی شود و فراهمی زیستی پایینی دارد و تا به امروزه تنها به فرم تزریقی مصرف می شود. هدف از این پژوهش بررسی امکان تشکیل کمپلکس هیدروفوب بتا سیکلودکسترین و هپارین و متعاقب آن تهیه ی یک سامانه دارو رسانی خود نانو امولسیون شونده با ویژگی های بهینه مانند: اندازه ی ذره ای و شاخص بس پراکنش نانو امولسیون، انباشت دارو و رهش دارو است. مواد و روش ها: برای شناسایی نسبت مولی بهینه جهت تشکیل کمپلکس بتا سیکلودکسترین و هپارین که بیشترین قابلیت انباشت دارو را دارد، کمپلکس در نسبت های مولی مختلف تهیه شد و مقدار هپارین به شیوه رنگ سنجی آزور A آنالیز شد. در این مطالعه تجربی، با استفاده از تکنیک‌ های طراحی آزمایش به روش غربالگری بر اساس تکنیک Two-level Factorial Design، جهت تعیین تاثیر فاکتورهای مستقل و توصیف نمودن نحوه تغییرات بر اساس مدل های ریاضی و آماری، تعداد 11 آزمایش طراحی شد. آنالیز آماری نتایج توسط نرم‌افزار Design Expert®انجام شد و متعاقب نتایج این مرحله، در مطالعه بعدی از تکنیک ‌های طراحی آزمایش به روش رویه پاسخ (Methodology Response Surface) براساس تکنیک Central Composite Design، جهت تعیین تاثیر فاکتورهای مستقل و توصیف نمودن نحوه تغییرات بر اساس مدل های ریاضی و آماری استفاده شد. آنالیز آماری نتایج توسط نرم‌ افزار Design Expert®انجام شد و با انتخاب اندازه ی ذره¬ای و شاخص بس پراکنش در کمترین مقدار ممکن، فرمولاسیون بهینه به دست آمد که در شرایط آزمایشگاه با 5 بار تکرار تهیه شد و نتایج به دست آمده با نتایچ پیش بینی شده نرم افزار مقایسه شد. پایداری فرمولاسیون ها از لحاظ بررسی ظاهری و تغییرات اندازه ی ذره ای در pH معدی و سپس تعویض محیط به pH روده ای انجام شد. مورفولوژی نانو امولسیون با میکروسکوپ الکترونی عبوری ارزیابی شد. میزان انباشت دارو در محیط تشکیل با pH معده ای و روده ای ارزیابی شد و با توجه به نتایج آن، آزاد سازی هپارین از سامانه دارو رسانی خود نانو امولسیون شونده در محیط شبیه سازی شده معده به مدت 120 دقیقه و در محیط شبیه سازی شده روده به مدت 360 دقیقه انجام شد. یافته ¬ها: نسبت مولی بهینه جهت تشکیل کمپلکس بتا سیکلودکسترین و هپارین، 1 به 4 به دست آمد. در آزمایشات اولیه پارافین مایع به عنوان فاز روغنی، توئین 80 به عنوان سورفاکتانت و پروپیلن گلایکول به عنوان کوسورفاکتانت انتخاب شدند. در مطالعات غربالگری، نانو امولسیون ها در محدوده ی اندازه ی ذره ای 5/94±5/525 تا 805±2585 نانو متر، شاخص بس پراکنش 02/0±3/0 تا 1 و پتانسیل زتا 84/0±94/0 تا 2/0±85/2 میلی ولت در شرایط مختلف تهیه شدند. هر 3 فاکتور مقدار پارافین مایع، توئین80 و پروپیلن گلایکول با (05/0 P-value<) نقش چشمگیری در تغییرات اندازه ی ذره ای، شاخص بس پراکنش و پتانسیل زتا داشتند. برای دستیابی به نانو امولسیون با ویژگی های بهینه، مقدار کوسورفاکتانت باید در حداقل قرار گیرد. در مطالعات بهینه سازی، نانو امولسیون ها در محدوده ی اندازه ی ذره ای 7±209 تا 5/110±5/748 نانو متر، شاخص بس پراکنش 003/0±08/0 تا 13/0±79/0 و پتانسیل زتا 06/0±15/0 تا 96/0±27/2 میلی ولت در شرایط مختلف تهیه شدند. 3 فاکتور تداخل مقدار توئین80 با پارافین مایع، توان دوم پارافین مایع و توان دوم توئین 80 بر روی اندازه ی ذره ای نانو امولسیون ها و 2 فاکتور توان دوم پارافین مایع و تداخل پارافین مایع و توئین 80 روی شاخص بس پراکنش نانو امولسیون ها با (05/0 P-value<) تاثیر داشتند. هیچکدام از فاکتور ها با(05/0 P-value<) بر روی پتانسیل زتا تاثیر نداشتند. در فرمولاسیون بهینه، دو متغیر وابسته اندازه ی ذره ای و شاخص بس پراکنش به ترتیب 51/30±307 نانو متر و 02/0±2/0 به دست آمدند. فرمولاسیون بهینه با ظاهر نیمه شیری، هیچگونه نشانه ای از ناپایداری طی 2 ساعت نگهداری در دمای 37 درجه نداشت. ناپایداری بصورت تغییرات و عدم ثبات در اندازه ی ذره ای و شاخص بس پراکنش با رقیق سازی در محیط با 2/1pH و تعویض آن با 8/6pH طی 6 ساعت مشاهده شد. مورفولوژی فرمولاسیون بهینه تشکیل نانو امولسیون ها را تایید کرد و در بزرگ نمایی ها در محدوده 4000 تا 50000 برابر، نانو امولسیون ها با اندازه ی ذره ای 324 تا 206 نانو متر رویت شدند. میزان انباشت دارو در 2/1pH ، 73/0±15/96% و در 8/6pH ، 04/0±19/90% به دست آمد. مقدار هپارین آزاد شده در محیط شبیه سازی شده معدی با 2/1 pH در پایان زمان 120 دقیقه و در محیط شبیه سازی شده روده ای با 8/6pH در پایان زمان 360 دقیقه به ترتیب 6/2% و 41/5% به دست آمد. نتیجه¬گیری: نتایج نشان می دهد می توان از بتا سیکلودکسترین جهت تهیه ی کمپلکس هیدروفوب با هپارین استفاده کرد و ورود آن را به فاز روغنی تسهیل نمود. با رعایت یک نسبت بهینه از پارافين مايع، توئين٨0 و پروپیلن گلایکول می توان یک سامانه ی دارو رسانی خود نانو امولسیون شونده با ویژگی های مطلوب از نظر اندازه ی ذره ای و شاخص بس پراکنش نانو امولسیون ها تهیه کرد. پیشنهاد می شود برای حفظ ویژگی های مطلوب سامانه دارو رسانی خود نانو امولسیون شونده، درون کپسول های باز شونده در pH محیط روده ای قرار بگیرد.
موضوع (اسم عام يا عبارت اسمي عام) : ‏‏هپارين
Heparin
داروها
Drugs
نام شخص - ( مسئوليت معنوي درجه دوم ) : ‏محجوب‏، رضا ، استاد راهنما
عابدین درکوش‏، فرید ، استاد راهنما
 
 
 
(در صورت عدم وضوح تصویر اینجا را کلیک نمایید)